viernes, 27 de mayo de 2011

LUSCO E FUSCO

O Equipo de Dinamización Lingüística xa editou a nosa revista escolar LUSCO E FUSCO , na que se recollen os traballos realizados polo alumnado do Centro.




martes, 24 de mayo de 2011

Co motivo da celebración do día das LETRAS GALEGAS o alumnado de 2º de ESO realizou unhas actividades para dar a coñecer a figura de Lois Pereiro.


Este nao cúmprense 15 anos da morte do poeta galego Lois Pereiro e do Día da Letras Galegas está adicado a el.



Naceu no ano 1958 en Monforte de Lemos o 16 de febreiro. Era fillo dun avogado ao que non lle gustou traballar coma avogado e preferiu montar unha cristalería ; e a súa nai era mestra. Tiña dous irmáns, Xosé Manuel e Inés, e pasaban os veráns no Incio aínda que vivían en Monforte. Contan que os tres irmáns podían comprar libros nas librarías de Monforte porque os seus pais abríranlles unha conta para que puidesen comprar libros sen problemas.



Pereiro comezou a escribir poemas con só 15 anos e canto rematou COU comezou os estudos de Ciencias Políticas e Socioloxía en Madrid, pero como non lle convencía e estaba a desgustado coa súa carreira, decidiu voltar a Monforte cons seus e adicouse á literatura e a traballar co seu pai na cristalería familiar. Namorouse dunha moza chamda Piedad e volveu marchar a Madrid onde estudou francés na Escola de Idiomas e traballou na Filmoteca Nacional e foi alí onde escribiu entre 1975 e 1978 "Poemas para unha Loia",publicado despois da súa morte, e fundou a revista "Loira" xunto co seu irmán Xosé Manuel e cos seu amigos Manuel Rivas e Antón Patiño. Con eles viviu nos anos da transición á democracia e da "movida " así coma viaxou por Centroeuropa.




No ano 1981 contrae unha enfemidade que o consumía e lle paralizaba o corpo sen poder erguerse, nin vestirse só. Os médicos diagnosticáronlle a "Síndrome do aceite de colza desnaturalizado". Nesa época en España vnedues para consumo humano aceite para uso industrial, o resultado foron 18.000 persoas afectadas dunha enfemidade que pouco a pouco ía afectando a todos os órganos do corpo: corazón, pulmóns, figado , riles, estómago... e que levou a morte a moitas persoas.




Esta enfermidade marca o incio dunha nova etapa da súa vida en Galicia (A Coruña) de onde xa cas nunca saíu agás algunha viaxe con Piedad . Participou en varias antoloxías poéticas como "De amor e desamor" e colaborou nas revistas La Naval, Trilateral, Animal + e Luces de Galicia onde coñeza a publicar os oito primeiros capítulos dunha novela que nunca remata chamada "Náufrago no paraiso"na que fala do seu estado. Escribiu "Poemas 1981_1992 publicado no ano 1992.




Entre os anos 1983 e 1987 viaxou por Europa (Berlín, París e Düsseldorf) onde gañaba a vida coma traductor de francés, alemán e ingles e facendo dobraxe en cine e en series de televisión (Dallas, Kung Fu) e dobrando cine porno alemán polo que bromeaba decindo : "É o traballo máis fácil e mellor pagado da miña vida". Converteuse nun ícono do postpunk.




"Poesía de amor e enfemidade" foi seu último libro, despois de descubrir que tiña a SIDA, que escribiu entre 1992 e 1995 e no que describe o estado do seu corpo como "un campo de batalla".




Os seus últimos días pasounos na compañía dos seus familiares e dos seus amigos.




Morreu na Coruña o 24 de maio de 1996 e foi enterrado no cemiterio deo Incio, ao lado da casa familiar na que pasaba os veráns da súa infancia, sobre a súa lousa pide. "Unha húmida mensaxe de vida e de furia necesaria".




Na súa vida Lois Pereiro tivo fama de poeta maldito por iso durante anos non se publicaron as súas obras. Falábase de que era un autor de minorías, de culto e grazas ós seus amigos, Manuel Rivas e Antón Patiño entre eles, lograron publicar a súa obra en galego, castelán, catalán e vasco; e reclamaron que se lle adicase o Día da Letras Galegas. A Real Academia Galega presidida por Méndez Ferrín, decidíu en maio de 2010 adicarlle este ano 2011 e definiuno coma "Autor de amplas minorías que abríu o camiño a nova poesía galega". Manuel Rivas dixo: "Adicarlle a Lois Pereira o Día das Letras Galegas 2011 foi unha decisión valiente da Academia,porque é un autor de culto, pero cando se difunda a súa obra será un autor moi popular".




Texto:Andrea Estévez Amoedo 2ºB ESO

Ilustración: Jesús Pérez Rodríguez 2ºC ESO
























jueves, 19 de mayo de 2011

Premio literario escolar Novacaixagalicia.

O xurado da cuarta edición do Premio Literario Escolar Novacaixagalicia, outorgoulle un dos premios a un alumno deste centro Nicolás López Costas polo seu relato "Esperanza".
Dendo o blog da biblioteca queremos dar a coñecer dito relato e felicitamos a NICO.


Esperanza

Mi nombre es Kalajara, significa esperanza, Dios o mis padres se equivocaron al elegir mi nombre, pues toda mi vida no he podido contar con ella. Soy una niña y aquí las niñas valemos menos que una gallina.
Nací en una aldea pequeñita, no hay un lugar más bonito en ningún otro sitio, aquí nací, crecí y todos mis recuerdos pertenecen a este lugar.
En mi aldea las paredes de las casas son del mismo color que la tierra, porque utilizamos la misma tierra para hacer las paredes.
No es extraño despertarse po la mañana y ver a un vecino desesperado, con una oveja menos o una gallina, las hienas vienen en busca de comida y si no la encuentran no dudan en llevarse un bebé que en ese momento se encuentra solo. A veces suenan tan insistentes que parecen desgarrar la noche e impiden que pueda dormir.
Por el día recogemos el estiércol de los animales, lo amasamos y le damos forma de torta, por último lo colocamos al sol para que se seque, los que ya están secos los apilamos, para utilizarlos en la cocina, es un trabajo muy pesado, el estiércol se pega en las manos como si fuera miel.
Cuando tenía unos ocho años aproximadamente, (aquí nadie sabe la fecha de su nacimiento, sólo si es época de lluvias). Yo nácí en un día muy lluvioso.
Era la tercera hija viva, mis padres habían tenido dos hijas antes de que yo naciera, y después otras dos, una se murió por la mañana y la otra por la tarde.
-Dios se las ha llevado-dijo mi madre. ¿Tantas niñas para qué?, si al menos me diera un hijo, o comida para todas.
Yo tenía hambre constantemente, me gustan mucho las lentejas y los mangos maduros, pero como no había codida un chapti o hormigas fritas con mantequilla.
Mi padre es muy bueno, siempre está de buen humos , trabaja haciendo muebles de madera, lo más importante para un niño es tener su propio taburete, hasta que no tienes uno , te tienes que sentar en el suelo, eso ocurre alrededor de los tres años.
Mi madre en cambio siempre está enfadada, nosotras le ayudamos en las tareas.
Un día que tenía mucha hambre y en mi casa no teníamos nada que comer decidí coger un mango de la huerta del vecino, me sorprendió y me dió una bofetada tan fuerte que del susto me oriné encima, me fui a casa llorando, mi madre me estaba esperando en la puerta con una vara en la mano, me agarró del un brazo y descargó su furia en mi trasero, no podía andar del dolor. Siempre que me pegaban me iba al río a lavar las heridas y las lágrimas, el agua estaba muy fresca y muy limpia.
Mi madre siempre no recordaba el peligro que corren las niñas que andan solas, a una chica de una aldea vecina la cogieron unos hombre; ella estaba prometida, pero eso a ellos no les importó;sabían que la culpa se la llevaría ella, que por verguenza no diría nada, hasta que se le hinchara el vientre, y sus padres se murieran de la verguenza.
Hace un año vinieron mis tías a nuestra casa, estuvieron mucho tiempo hablando con mi madre, luego me llamaron y me contaron lo que me iban a hacer, quisiera o no, no pude decir nada.
A la mañana siguiente mi madre me levantó muy temprano, me lavó y me puso un vestido nuevo, dejoó al cargo de mis tías y se fue, me tumbaron en un lugar que ya tenían preparado, cerre los ojos con mucha fuerza y recé.
-¿Te vas a portar bien?- me preguntó mi tía.
-Si, y tampoco voy a llorar.
Recordé la palabras de mis tías, será un momento, cianto más quieta estés,mejor, y menos te dolerá.
Cuando empezó a cortarme ahí abajo, grité tan fuerte, que mis gritos se oyeron en toda la aldea, de mis ijos salían muchas lágrimas, me agarraban tan fuerte que no podía moverme, estuve muchas horas en la misma posición, no podía orinar, cada vez que lo intentaba, me ardían las entrañas.
A los dos días volvieron mis tías, pero no deje que me tocaran, fue mi madre la que me curó, con agua caliente y sal. Me contaron que había tenido mucho suerte, que había niñas que aguantaban dos días sin hacer pis y cuando lo hacían rompían los puntos y había que volver a coserlas.
Tardé mucho tiempo en ponerme bien, mi madre estaba muy orgullosa, sabía que ahora resultaría más fácil encontrar un marido, yo no quería casarme.
- Demasiado tarde, tu padre ha dado su consentimiento.
A mi amiga Muna la habían casado con un hombre tan mayar como mi padre, que le pegaba por no saber hacer las tareas, ella no se preocupa de esconder los morados.
A mis nueve años estoy prometida, aunque se me permitirá vivir en casa de mis padres hasta que sea mujer.

Se fue mi esperanza.